Tijd niet gezien.

Kanjer.

Staaroperaties zoals u ze graag ziet.

 

Staar, bijna iedereen krijgt er vroeg of laat mee te maken. Als je het zelf niet krijgt, dan wel een ouder, of iemand anders in je omgeving. Lees verder >

Staar heeft een grote impact op je dagelijkse leven door de beperkingen die het met zich meebrengt. Gelukkig is het prima te behandelen. Dat laat je niet  ‘zomaar even’  doen. Je geeft de zorg voor je ogen pas uit handen, als je vertrouwen hebt dat het goed komt. Aan mensen met de nodige ervaring en deskundigheid.

 

De samenwerkende oogartsen van het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis en het Sint Lucas Andreas Ziekenhuis doen jaarlijks 3000 staaroperaties. Snel, pijnloos en met een minimaal risico op complicaties. Niet voor niets zijn zij door Zilveren Kruis Achmea aangewezen als eerste keus voor staaroperaties.

Over staar

 

Hoe weet je dat je staar hebt?

Ziet u wazig? Heeft u steeds een andere brilsterkte? Ziet u steeds slechter in het donker of heeft u dan last van felle lampen? Dan kan het zijn dat u staar heeft. Staar is een veelvoorkomende oorzaak van slechtziendheid. Als u eenmaal staar heeft, wordt uw zicht niet meer vanzelf beter. Stukje bij beetje zult u steeds minder goed kunnen zien.

 

Staar, wat is dat?

De lens in je oog zorgt dat je scherp kunt zien. Als we ouder worden vertroebelt die lens. Dat gebeurt bij iedereen, maar niet iedereen heeft daar last van. Een vertroebelde lens (‘staar’ of ‘cataract’) kan ook bij jongere mensen voorkomen, bijvoorbeeld door medicijngebruik of bij suikerziekte. De meeste mensen met staar zijn 65 of ouder. Op latere leeftijd (80+) heeft één op de vijf mensen ouderdomsstaar.

 

Naar de huisarts en dan?

Als u er in het dagelijkse leven weinig last van heeft, is behandeling van staar niet direct nodig. Denkt u dat u (of een van uw ouders) staar heeft? Praat erover met uw huisarts en vraag of een doorverwijzing nodig is. Zo ja, kunt u al binnen één week terecht voor een afspraak op de polikliniek Oogheelkunde. Daar kan een van onze gespecialiseerde oogartsen eenvoudig vaststellen of u staar heeft en in welke mate. Samen besluit u dan of een operatie (al) nodig is. Ook daarvoor kunt u snel – vaak al binnen twee weken – een afspraak maken.

Operatie

 

Hoe gaat een staaroperatie?

Een staaroperatie duurt gemiddeld een kwartier tot een half uur. In de meeste gevallen is plaatselijke verdoving voldoende. Tijdens de operatie vervangt de oogarts de troebele lens door een heldere kunstlens. U kunt dezelfde dag weer naar huis. Per keer wordt één oog geopereerd. U krijgt een kapje over het oog, dat de oogarts er de volgende dag afhaalt. Al vrij snel daarna merkt u dat uw zicht verbetert. Veel mensen hebben na de operatie alleen nog een leesbril nodig.

 

Staaroperaties zoals u ze graag ziet

Als blijkt dat u een staaroperatie nodig heeft, dan wilt u vanzelfsprekend de hoogst mogelijke kwaliteit zorg. Bij het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis en het Sint Lucas Andreas Ziekenhuis bent u in goede handen. Uit onderzoek blijkt dat 97% van onze patiënten na afloop van de staaroperatie zeer tevreden is. De operatie zelf verloopt snel en pijnloos. Patiënten zijn vooral tevreden over de duidelijke uitleg over de ingreep, de gebruikte technieken en de deskundige en vriendelijke behandeling.

 

Oefening baart kunst

Een operatie aan je ogen is niet zomaar iets. Daarom is het goed om te weten dat de oogartsen van het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis en het Sint Lucas Andreas Ziekenhuis samen jaarlijks 3000 staaroperaties doen: dat zijn er bijna 60 per week. Stuk voor stuk met de grootst mogelijke zorg en de nieuwste technieken. Patiënten geven aan weinig tot geen pijn te ervaren (gemiddeld een 0,6 op een schaal van 0 tot 10). Bovendien is het aantal complicaties erg laag (minder dan 0,4%). Ooginfecties komen de laatste 3 jaar zelfs helemaal niet voor.

Tevreden patiënten

 

‘Had ik het maar eerder gedaan’

Jaarlijks nemen duizenden mensen in Amsterdam de stap om zich te laten helpen aan hun staar. Na afloop zeggen ze dikwijls: 'Had ik het maar eerder gedaan'. Dat vond ook mevrouw Mud, die van tevoren vreselijk opzag tegen de operatie, maar nu blij is dat ze alles weer helder ziet. Lees ook de verhalen van mevrouw Van Wees en mevrouw Penninkhof.

 

Mevrouw Van Wees

‘Ik durf weer ’s avonds auto te rijden’

 

Joke van Wees had wel klachten, maar geen idee dat dat staar zou kunnen zijn. Ze besloot al snel na de diagnose zich te laten opereren. Daarmee is haar bewegingsvrijheid een stuk groter.

 

Lees het hele verhaal >

Mevrouw Penninkhof

‘Door de alertheid van de oogarts kan ik nog zien’

 

Anja Penninkhof had geen klachten, maar wist wel dat ze een erfelijke afwijking aan haar oogbal had. De oogarts bij wie ze onder controle was, raadde een staaroperatie aan.

 

Lees het hele verhaal >

Mevrouw Mud

‘Wat zijn die kozijnen wit!’

 

Jellie Mud wist al een tijdje dat ze staar had. Door haar angst voor medische ingrepen stelde ze een operatie tien jaar uit. Die is haar enorm meegevallen. Nu ze alles weer helder ziet denkt ze: dat had ik veel eerder moeten doen.

 

Lees het hele verhaal >

Mevrouw Van Wees

‘Ik durf weer ’s avonds auto te rijden’

Mevr van Wees NWJoke van Wees had wel klachten, maar geen idee dat dat staar zou kunnen zijn. Ze besloot al snel na de diagnose zich te laten opereren. Daarmee is haar kwaliteit van leven een stuk verbeterd. Ze kan nu weer tv-kijken en autorijden zonder bril en ook durft ze weer ’s avonds te rijden.

 

‘Ik kon altijd goed zien, maar dat werd plotseling minder, vooral in de verte. Met lezen had ik steeds meer behoefte aan licht. Ook vermoeide lezen me steeds meer. In de auto had ik ’s avonds last van tegenliggers. Koplampen waren geen rondjes, maar ik zag er een stralenkrans omheen. ‘Strooilicht’ noemen ze dat. Heel vervelend rijden vond ik dat.’

 

Nieuwe brilglazen
Joke hield er geen rekening mee dat het staar zou kunnen zijn. ‘Ik heb zelfs nog nieuwe glazen in mijn bril laten zetten, maar dat leverde onvoldoende resultaat op. Mijn opticien kon niks meer voor me doen. De oogarts heeft vervolgens in beide ogen staar vastgesteld, zij het nog niet heel ver gevorderd. Het linkeroog was wel wat slechter dan het rechter.’

 

Klein risico
Op aanraden van de oogarts heeft Joke toen toch besloten zich te laten opereren. ‘Mijn kwaliteit van leven was al behoorlijk achteruit gegaan: ik reed bijvoorbeeld al geen auto meer ’s avonds. Nu zit je natuurlijk niet te wachten op een operatie. En al helemaal niet in je oog! Maar mijn oogarts verzekerde me dat het risico klein was. En als je dan hoort hoeveel operaties ze doen… Bovendien heb ik een bijzonder sympathieke oogarts. Ze neemt alle tijd voor me en is altijd bereid mijn vragen te beantwoorden. Ik heb alle vertrouwen in haar.’

 

Geen gejaagd gebeuren
Twaalf dagen later kon ze al geopereerd worden. ‘Heel prettig dat ik niet lang hoefde te wachten. Nee, ik keek er niet tegenop. Het idee vond ik wel griezelig, maar ik had vertrouwen in een goede afloop. Vooraf had ik informatiefolders meegekregen over de operatie en over wat ik zelf wel en niet mocht en moest doen. Die waren heel duidelijk. Daarnaast was de rust die van de mensen op de oogpoli uitgaat heel geruststellend. Het is geen gejaagd gebeuren daar in het ziekenhuis. Dat geeft een heel vertrouwd gevoel.’

Binnen een uur klaar

De operatie zelf is Joke enorm meegevallen. ‘Het is werkelijk wonderbaarlijk wat ze in een korte tijd kunnen doen. Met druppelen vooraf erbij gerekend, was ik binnen een uur klaar. Wat ik ook heel fijn vond, is dat tijdens de operatie elke stap duidelijk wordt toegelicht: nu ga ik dit doen en nu dat. En ze vragen tussendoor steeds of het goed met je gaat. Ze houden je goed in de gaten. Ik ben echt heel tevreden over de behandeling.’

 

Wereld van verschil
Na afloop werd haar oog afgeplakt met een kapje. ‘Toen die er de volgende dag afging, zag ik direct een wereld van verschil. Met mijn linkeroog zag ik veel helderder dan het rechter, en ook de kleuren waren veel duidelijker. Ik had nooit doorgehad dat kleuren geleidelijk aan fletser waren geworden. Nu waren de bloemen in de tuin plotseling veel mooier.’

 

Heel tevreden
Anderhalve maand later is Joke aan haar rechteroog geopereerd. ‘Daar maakte ik me toen al helemaal niet meer druk om. Sindsdien kan ik weer tv-kijken en autorijden zonder bril. Ook de verkeersborden kan ik nu veel beter lezen. In huis kwam ik af en toe plekken tegen dat ik dacht: Nou, daar mag ook wel eens een lapje over, terwijl ik die naar mijn idee voor mijn operatie grondig had schoongemaakt. Kortom: ik zie nu veel meer details.’

Mevrouw Penninkhof

'Door de alertheid van de oogarts kan ik nog zien'

Mevrouw-PenninkhofAnja Penninkhof had geen klachten, maar wist wel dat ze een erfelijke afwijking aan haar oogbal had. De oogarts bij wie ze onder controle was, raadde een staaroperatie aan. Op die manier kon voorkomen worden dat een te hoge druk in de oogbal zou leiden tot beschadiging van de oogzenuw – en uiteindelijk tot blindheid.

 

Glaucoom is een oogziekte waarbij de zenuwvezels van de oogzenuw geleidelijk aan verloren gaan. Hierdoor ontstaan blinde vlekken. Uiteindelijk leidt glaucoom tot blindheid. ‘Het is een echte sluipmoordenaar,’ vertelt Anja. ‘Omdat mijn moeder glaucoom had gekregen door een afwijkende oogbal, was ik al jaren onder controle van een oogarts van het Sint Lucas Andreas Ziekenhuis. Het was mijn geluk dat ik wist dat het erfelijk was.’

 

Meer ruimte
Tijdens een controle zag de oogarts dat de oogdruk plotseling flink hoger was. ‘Mijn oog heeft een kleinere ‘voorkamer’ dan normaal. De oogarts wist dat als hij de lens in mijn oog zou vervangen door een (dunnere) kunstlens, ik meer ruimte zou krijgen in mijn oogbal. Als hij die staaroperatie niet had gedaan, waren langzaamaan delen van mijn gezichtsveld verdwenen. Ik ben dan ook heel dankbaar voor zijn alertheid.’

 

Bekend gezicht
Anja is aan beide ogen geopereerd, met een tussenpoos van vier maanden. ‘De begeleiding in het ziekenhuis was heel leuk. Ik kreeg een vaste verpleegster toegewezen. Die brengt en haalt je en stelt je op je gemak. Heel fijn dat je één vast aanspreekpunt hebt, een bekend gezicht. Het was echt een geoliede machine. Alles was prima geregeld!’

Volledig onder zeil
Vooraf zag Anja er vreselijk tegenop. ‘Ik moest onder volledige narcose, omdat de druk in mijn oog daardoor lager was. Ik was zó bang dat het fout zou gaan en ik niks meer zou zien, net als mijn moeder. Daarom vond ik het heerlijk dat ik onder volledige narcose ging. Ook vond ik het prettig dat ik vooraf goed geïnformeerd was.’

 

Gerustgesteld
Vooraf had de oogarts haar nog gebeld om precies uit te leggen wat er ging gebeuren. Anja: ‘Hij had tijdens het spreekuur niet voldoende tijd om al mijn vragen te beantwoorden. Heel aardig dat hij na werktijd de moeite nam me te bellen. Hij vertelde me dat het ziekenhuis zoveel ervaring heeft met staaroperaties, dat ze op iedere mogelijke complicatie een antwoord hebben. Dat stelde me gerust.’

 

Dolblij
Hoewel het doel van Anja’s staaroperatie dus niet beter zicht was, kan ze nu wel zonder bril lezen. ‘Alleen voor in de verte heb ik nog een bril nodig. Ik ben dolblij met het resultaat. Een bril vind ik niet erg. Ik had het echt vreselijk gevonden als delen van mijn gezichtsveld waren verdwenen. Of erger…’

Mevrouw Mud

‘Wat zijn die kozijnen wit!’

Mevr MudJellie Mud wist al een tijdje dat ze staar had. Maar door haar angst voor medische ingrepen stelde ze een operatie tien jaar uit. Achteraf viel die haar enorm mee. Nu ze alles weer helder ziet, denkt ze: dat dat had ik veel eerder moeten doen.

 

Weliswaar ging haar zicht achteruit, maar Jellie vond een operatie nog niet nodig. ‘Ik zag wel wazig. Ook kleuren zag ik fletser, maar daar kom je eigenlijk pas ná de operatie achter; als je de kleuren weer ziet zoals ze zijn.’

 

Vroeger ging het anders
Jellies vader had ook staar, dus ze wist dat het steeds erger zou worden. ‘In die tijd deed je er niet zo snel iets aan. Je ging pas naar de dokter als je bijna niets meer zag. Ook omdat een staaroperatie toen nog een heel gedoe was. Je kreeg toen nog injecties in je oog. Mijn schoonmoeder heeft er een week voor in het ziekenhuis gelegen. Nu sta je na een uurtje of anderhalf weer buiten. En net als mijn vader ben ik bang voor medische ingrepen, dus ik stelde dit zo lang mogelijk uit.’

 

Enorm meegevallen
Tien jaar na de diagnose staar besloot Jellie dan toch zich te laten opereren. ‘Ik zag er vreselijk tegenop. De weken ervoor sliep ik slecht. Maar de operatie ging vrij snel en ik merkte er eigenlijk niks van. Ik kreeg een pilletje mee voor als ik pijn zou krijgen, maar dat heb ik niet hoeven innemen. Het is me zó meegevallen, dat ik er bij het tweede oog nauwelijks nog tegenop zag.’  

Oogdruppelhulp
De dag voor de operatie moet je thuis al beginnen met druppelen. Dat kan best lastig zijn. Zeker als je alleen woont. Bij de tweede staaroperatie kreeg Jellie daar en heel handig hulpmiddeltje voor mee van de apotheek: een oogdruppelhulp. ‘Dat kan ik echt iedereen aanraden. Het is een heel handig ding dat precies op je oog past. Daar kun je het druppelflesje indoen, zodat de druppels precies in je oog terechtkomen.’

 

Witte kozijnen
Direct na de operatie zag Jellie al verschil. ‘Vooral de kleuren vielen op. Ik wist niet dat mijn kozijnen zo mooi wit waren. Ook tijdens het tv-kijken valt het op hoe helder ik alles weer zie. En toen het ene oog geopereerd was, viel me pas op dat mijn ‘goede oog’ ook best troebel was. Die heb ik toen ook laten opereren. Achteraf dacht ik: ‘Jeetje, dat had ik eerder moeten doen.’

Meer weten over staaroperaties?

Uw huisarts kan u er meer over vertellen.

Of kijk op de websites van het  Onze Lieve Vrouwe Gasthuis 

en het Sint Lucas Andreas Ziekenhuis

copyright © 2015 OLVG Amsterdam